Οικογένεια (Κείμενο με ερωτήσεις)

 

Η σημαντικότητα και ο ρόλος της οικογένειας στο μεγάλωμα

των παιδιών.  

   Η οικογένεια είναι το πρώτο πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται ένα παιδί. Με το που γεννηθεί ένα παιδί γίνεται μέλος του οικογενειακού συστήματος. Έρχεται σε επαφή με την μητέρα του την οποία ήδη γνωρίζει μέσω της μυρωδιάς της, των χτύπων της καρδιάς της κτλ, και θεωρεί οικεία από την περίοδο της εγκυμοσύνης. Όσο το παιδί μεγαλώνει αρχίζει να αντιλαμβάνεται και να εξοικειώνεται με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, όπως είναι ο πατέρας, τα αδέρφια, ο παππούς, η γιαγιά κτλ.

  Μέσα στην οικογένεια το παιδί είναι σε μία συνεχή αλληλεπίδραση με την μητέρα και τα άλλα μέλη της οικογένειας. Τότε ξεκινάει και η φροντίδα του παιδιού και ο γονεϊκός ρόλος. Κανένας γονέας δεν είναι αρκετά προετοιμασμένος για το μεγάλωμα και την ανατροφή του παιδιού, κανένας δεν γνωρίζει ακριβώς τι πρέπει να κάνει και οι περισσότεροι γονείς έχουν το άγχος εάν θα είναι αρκετά καλοί και επαρκείς στο νέο τους ρόλο. Εάν θα μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους, εάν θα διαπαιδαγωγήσουν σωστά τα παιδιά τους, έχουν άγχος για την ανατροφή, για τη συμπεριφορά του παιδιού τους, αλλά και για καθημερινά πρακτικά θέματα που αφορούν την φροντίδα, τη διατροφή, την υγεία, σχολείο, τη μόρφωση και γενικότερα επιλογές που πρέπει να κάνουν ως γονείς για τα παιδιά τους.

  Η οικογένεια ασκεί σημαντική επίδραση στο παιδί και στη θέση του παιδιού μέσα στην κοινωνία. Καθοριστικό ρόλο παίζει ο τύπος της οικογένειας, οι προσδοκίες των γονέων από το παιδί, οι προσδοκίες των γονέων σχετικά με τον δικό τους ρόλο, οι πεποιθήσεις, οι κανόνες της οικογένειας, οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας, καθώς επίσης,  τα βιώματα και οι κοινωνικές επιδράσεις που θα δεχτεί το παιδί. Όλα τα παραπάνω επηρεάζουν την γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.Επιπλέον, η οικογένεια λειτουργεί και ως φορέας πολιτισμού. Αυτό σημαίνει πώς μέσα από την οικογένεια το παιδί θα λάβει μηνύματα σχετικά με την κοινωνία, τον πολιτισμό, την ηθική και τις αξίες με τις οποίες μεγαλώνει ένα παιδί.

  Το παιδί μέσα στην οικογένεια μαθαίνει να κοινωνικοποιείται, κάτι πολύ χρήσιμο για την ώρα που θα βγει αργότερα στην κοινωνία και σε ευρύτερα κοινωνικά πλαίσια, όπως είναι το σχολείο κ.α. Πρώτα μαθαίνει να λειτουργεί μέσα στην οικογένεια με τους κανόνες και τις ηθικές αξίες που διέπουν το κάθε σύστημα και αργότερα προσαρμόζεται, κοινωνικοποιείται και εντάσσεται λειτουργικά στο κάθε καινούργιο πλαίσιο, όπως είναι το σχολείο, σύμφωνα με τους κανόνες αξίες που διέπουν αυτό.Είναι, λοιπόν, πολύ σημαντικό, οι γονείς να δίνουν βάση σε όλα τα πιθανά μηνύματα που το παιδί τους λαμβάνει μέσα από την οικογένεια και τον τρόπο διαπαιδαγώγησης του.

Κατσαούνη Μαρία- Ψυχολόγος (MSc)

https://www.psyxology.gr

Απαντήστε σύμφωνα με το κείμενο:

1.      Γιατί ο γονεϊκός ρόλος είναι δύσκολος και στρεσογόνος για τους γονείς;

2.      Σε ποιους τομείς επηρεάζει η οικογένεια την ανάπτυξη του παιδιού; (σχεδ.)

3.      Από ποια στοιχεία εξαρτάται η επίδραση που ασκεί η οικογένεια στο παιδί;

(Καταγράψτε τα σε μορφή σχεδιαγράμματος.)

4.      Με ποιο τρόπο βοηθά η οικογένεια την κοινωνικοποίηση του παιδιού στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο;Διακρίνετε κάποια αναλογία στο σημείο αυτό;

5.      Για ποιο λόγο οι γονείς πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί σε σχέση με το παράδειγμα που δίνουν μέσα στην οικογένεια;

 

                                                                             Ερωτήσεις: Καραμπάση Μαρία

                                                                                                3^ο ΓΕΛ Κομοτηνής

 

 

Διαφήμιση (Κείμενο με ερωτήσεις)

 

Στο μύλο της διαφήμισης^[1]
Δημοσίευση: εφημ. Η Καθημερινή, 6/7/2003 (διασκευή)^[2]

 

[1] Από τη στιγμή που η διαφήμιση ανέβηκε σκαλί και έπαψε να αρκείται στον απλό εκθειασμό του προϊόντος με τη μέθοδο του σχεδόν αυτοϋπονομευόμενου στόμφου, άρχισε να αφηγείται όλο και πιο περίπλοκες ιστορίες, και με όλο και πιο περίπλοκο τρόπο. Θεωρώντας δηλαδή ήδη κατακτημένα και μάλλον εξαντλημένα τα εδάφη της ρητορικής, άρχισε να εισέρχεται, με τη βουλιμία καταπατητή, στα ανοιχτά ούτως ή άλλως χωράφια της λογοτεχνίας και να υιοθετεί τις τεχνικές της, τεχνικές της ποίησης και της πρόζας. Εξ ου και τα τραγουδάκια που απομνημονεύονται εύκολα χάρη και στην έστω ρηχή ρίμα τους, οι μεταφορές, οι αμφισημίες, τα υπονοούμενα, οι διακριτοί χαρακτήρες, οι συναισθηματικές ταραχές, τα λογοπαίγνια, οι παρηχήσεις, οι νεολογισμοί (άλλοι κακόγουστοι και άλλοι χαριτωμένοι), αλλά και οι διαφημίσεις - σίριαλ, κατά τον τρόπο των παλαιών μυθιστοριογράφων, οι οποίοι δημοσίευαν τα πεζογραφήματά τους σε συνέχειες σε κάποια πρόθυμη εφημερίδα.

 

[2] Το μέγιστο παραμύθι της εποχής, η διαφήμιση δηλαδή, που μας υπόσχεται, με ευγενικά αταξικά κριτήρια, την πλήρη ευδαιμονία, και μάλιστα αμέσως παραδοτέα και ασήμαντου κόστους, δεν μπορεί παρά να εκτυλιχθεί σε μυριάδες μικρά παραμύθια, εφόσον ο (ιδεολογικός εν τέλει) στόχος είναι να πειστεί το κοινό πως αν «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», δεν πρόκειται για τον κόσμο του πολίτη, αλλά για τον κόσμο του καταναλωτή. Με πολιορκητικό κριό δελεαστικότατες διαφημίσεις που απλουστεύουν την πραγματικότητα μέχρι πλήρους ακυρώσεώς της, οι τράπεζες, οι αυτοκινητοβιομηχανίες αλλά και επιχειρήσεις παροχής τουριστικών υπηρεσιών (σκιωδών*, όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε) έφτασαν να κρατούν ομήρους χιλιάδες «ευκολοπίστευτους»* ανθρώπους. «Κακό του κεφαλιού τους», θα έλεγαν οι διαπρύσιοι* υπερασπιστές των νόμων της αγοράς, διότι, αντί να φροντίσουν να μετρήσουν ψύχραιμα το έχει τους και να διαβάσουν τα ψιλά γράμματα του συμβολαίου που υπέγραψαν, εμπιστεύτηκαν το γλυκό χαμόγελο των ηθοποιών που αναλαμβάνουν να παραστήσουν στις ρεκλάμες τους γενναιόδωρους διευθυντές τραπεζών ή εταιρειών. Η ελεύθερη αγορά είναι όντως ελεύθερη, όταν δικαιούται να στερήσει την ελευθερία από όσους πέφτουν στη σαγήνη της.

 

[3] Δεν είναι πρωτοφανής και ουρανοκατέβατη η επιθετικά ιδιοποιητική* λογική με την οποία συντάσσονται πολλές διαφημίσεις. Για να ξαφνιάσουν, να προκαλέσουν,  «να κάνουν ντόρο», για να προσελκύσουν το βλέμμα μας που πολιορκείται από μυριάδες μηνύματα, όσοι αναλαμβάνουν να προπαγανδίσουν τα κάλλη ενός προϊόντος, μιας υπηρεσίας, μιας επιχείρησης, μιας αθλητικής διοργάνωσης, ενός κόμματος ή και ενός κράτους ολόκληρου, δεν μπορούν παρά να πολιτευτούν βουλιμικά, σφετεριστικά, και να χρησιμοποιήσουν σαν άλλοθί τους το χιούμορ. Τέσσερα χρόνια πριν είχε δει το φως της έντυπης δημοσιότητας μια διαφήμιση που, για να προβάλλει τα πλεονεκτήματα κάποια τράπεζας, είχε κοτσάρει το οικείο μας πρόσωπο του Ρήγα Φεραίου πάνω στο σώμα ενός ξιφομάχου. Ο έρμος ο Βελεστινλής δηλαδή, γελοιογραφημένος, ξιφουλκούσε θέλοντας και μη υπέρ των «αμοιβαίων» μιας ιδιωτικής επιχείρησης. Λίγο πιο παλιά, μια πολυεθνική αναψυκτικών έκανε μέγιστη τιμή στην Ελλάδα να εμφανίσει τον Παρθενώνα σε μια ρεκλάμα της, μόνο που οι κίονές του είχαν συμπιεστεί ώστε να λάβουν το σχήμα της φιάλης του εν λόγω αναψυκτικού, που αποτελεί και σήμα κατατεθέν του. Είτε για τον Ρήγα πρόκειται είτε για τον Παρθενώνα -δηλαδή για κάποια μορφή, σύμβολο ή μνημείο στο οποίο αναγνωρίζονται πάμπολλοι άνθρωποι, νιώθοντάς το δικό τους- η αίσθηση είναι η ίδια: ότι κάτι που αξιώθηκε να αποτελεί σεβαστό κοινό κτήμα στερείται αυτή τη θεμελιώδη ιδιότητά του, αλλοιώνεται, διαβάλλεται και υπάγεται σε συμφέροντα ιδιωτικά.

(λέξεις 621)

 

Λεξιλόγιο (Η σημασία των λέξεων δίνεται στο συγκεκριμένο κειμενικό περιβάλλον)
* σκιωδών: ανύπαρκτων
* «ευκολοπίστευτους»: ευκολόπιστους· ο συγγραφέας χρησιμοποιεί εντός εισαγωγικών τον νεολογισμό «ευκολοπίστευτους», κάνοντας προφανώς χιούμορ για τους νεολογισμούς και τα λογοπαίγνια των διαφημίσεων
* διαπρύσιοι: ένθερμοι
* ιδιοποιητική: που προσπαθεί να οικειοποιηθεί (να κάνει δικό της) κτ με αθέμιτο τρόπο
* υπεξαίρεση: παράνομη ιδιοποίηση

 

---

^[1] Στο παρόν κείμενο ακολουθήσαμε την ορθογραφία του πρωτοτύπου.
^[2] Ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται, επίσης, δημοσιευμένο στον συγκεντρωτικό τόμο επιφυλλίδων: Μπουκάλας, Π. (2007) Υποθέσεις ΙΙ, Αθήνα: εκδ. Άγρα.

 

 

 

Ερωτήσεις   

 (Σύμφωνα με το κείμενο:)

1.Σε τι περιοριζόταν στο παρελθόν η διαφήμιση όπως υπαινίσσεται ο συντάκτης στην πρώτη παράγραφο;

2. Τι εννοεί ο συντάκτης με τον όρο «αυτοϋπονομευόμενος στόμφος»;

3. Ποια χαρακτηριστικά της λογοτεχνίας δανείζεται η διαφήμιση;

4. «...με τη βουλιμία καταπατητή...» Τι χρήση της γλώσσας γίνεται εδώ;

Ξαναγράψτε τη φράση με την αντίστροφη χρήση της γλώσσας.

 

5.Ποιες είναι οι υποσχέσεις της διαφήμισης;

6. Για ποιους λειτουργεί ως όπλο, ως «πολιορκητικός κριός» η διαφήμιση;

7. Για ποιο λόγο θα έπρεπε να κατηγορηθούν οι ανυποψίαστοι/εύπιστοι καταναλωτές;

8. Ποια η διαφορά, κατά τη γνώμη σας, ενός κόσμου πολιτών και ενός κόσμου καταναλωτών;

 

9. Ποιος είναι το στόχος (πρόσεξε τις τελικές πρότάσεις) που έχουν οι διαφημιστές και ποιος ο απώτερος σκοπός τους (όπως μπορούμε λογικά να συμπεράνουμε);

10. Με ποιον τρόπο χρησιμοποιούν το χιούμορ σύμφωνα με τον συντάκτη (ο οποίος θεωρεί τη χρήση του θεμιτή στην περίπτωση της διαφήμισης;)

11. Ποια δύο τεκμήρια (δεδομένα σύμφωνα με τον Toulmin) χρησιμοποιεί ο συγγραφέας, για να μας δείξει τη χρήση αθέμιτων μέσων που κάνουν συχνά οι εταιρείες, ώστε να διαφημιστούν;

12. Γιατί θεωρεί υπεξαίρεση τη χρήση εθνικών συμβόλων από τους διαφημιστές;

13. Οι  παρακάτω προτάσεις είναι διασκευασμένες από το κείμενο. Στην παρακάτω μορφή τους να αναγνωρίσεται το είδος της σύνταξης, να τη μετατρέψετε στην αντίστροφη και να προσπαθήσετε να αιτιολογήσετε την επιλογή της αρχικής σύνταξης αλλά και τη μη αναφορά του ποιητικού αιτίου:

«Στον βωμό της διαφήμισης εθνικά σύμβολα αλλοιώνονται και διαβάλλονται.»

      

                                                                             Ερωτήσεις:

                                                                                        Καραμπάση Μ.